Majowe

Wraz z majem zaczyna się piękna, polska tradycja!

Na wietrze powiewają niebieskie wstążeczki przymocowane do wiejskich, odświeżonych kapliczek, a w  staroświeckich wazonikach stoją bukiety kwiatów z przydomowych ogródków. Wieczorem zbierają się wierni na  nabożeństwo majowe. Najczęściej kobiety i dzieci. Odmawiają Litanię Loretańską i wychwalają Maryję. Maj to miesiąc maryjny. Maj to także czas, gdy wszystko kwitnie i wiosna pokazuje światu, że znowu wygrała z zimą, a życie odradza się z nową siłą. Kwitną sady i łąki, pszczoły zbierają nektar, a zboża zaczynają kiełkować. 

Chwalcie łąki umajone,
Góry, doliny zielone,
Chwalcie cieniste gaiki,
Źródła i kręte strumyki!


Co igra z morza falami,
W powietrzu buja skrzydłami,
Chwalcie z nami Panią świata,
Jej dłoń nasza wieniec splata!

Ona dzieł Boskich koroną,
Nad Anioły wywyższoną;
Choć jest Panią niebios, ziemi,
Nie gardzi dary naszemi.

Wdzięcznem strumyki mruczeniem,
Ptaszęta słodkiem kwileniem,
I co czuje — i co żyje,
Niech sławi z nami Maryę
!

W ludowych legendach Bóg stwarza świat w maju, bo właśnie maj wydaje się być najbardzej rajskim miesiącem roku. Maić oznacza „stroić”. Trudno oprzeć się wrażeniu, że natura właśnie teraz pokazuje światu swoją najbardziej odświętną odsłonę.

I wśród tych wszystkich kwiatów, kwitnących jabłoni i wiśni, w zieleniących się gaikach i pod błękitnym niebem, rozchodzi się po wioskach śpiew nawołujący do uwielbiania Maryi…

Nie wiem jak was, ale mnie zawsze rozczulał widok śpiewających kobiet przy wiejskiej kapliczce.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *